#005: energie
29/06/2017
#006: twijfels
16/07/2017
Laat alles zien

Waarom we nooit meer met een Greyhound bus reizen

Wie kent ze niet?

De Greyhound bussen komen regelmatig voor in films. Mensen nemen afscheid op een Greyhound station (met de bus of een fotogenieke terminal op de achtergrond), gaan hun reis van hun leven tegemoet om met de liefde van hun leven te zijn of maken gewoon voor het eerst zo’n lange reis. Altijd een idyllisch plaatje dat zorgt voor empathie met diegene die in de bus zit, dromerig voor zich uit te staren. Je wilt weten wat diegene denkt, wat diegene voelt en wat de eindbestemming is.

Regelmatig heb ik mezelf voorgesteld in zo’n bus. Een plek aan het raam. Comfortabele kleding aan, een mooie weekendtas op de stoel naast mij, gevuld met herinneringen die ik selectief uitkoos om mee te gaan de toekomst tegemoet. Afscheid nemen van de mensen buiten bij de bushalte, niet kunnen wachten tot de buschauffeur de motor start en wegrijdt – weer wat meters dichterbij de eindbestemming. Onderweg kom ik allerlei mensen tegen met de mooiste verhalen. We stoppen bij de meest afgelegen en fotogenieke benzinestations met kleine winkeltjes om weer even wat eten en een flesje water te halen. De busstop is aan het strand, de pompbediende heeft een hawaii blouse aan en een houten ketting met een haaientand om z’n nek.
De volgende stop is middenin een klein dorpje waar men nog leeft zoals het vroeger hoorde te zijn. Inwoners zwaaien naar de bus, want ze weten dat een kleine aanschaf van elke persoon in de bus hun lokale economie op gang blijft houden. Alle mensen zijn vriendelijk, nieuwsgierig naar jouw verhaal met bijbehorende eindbestemming en ze zijn verschrikkelijk behulpzaam. Een leuke bijkomstigheid is dat ik mezelf een beetje tegenkom onderweg en dat ik daar totale vrede mee heb.

Onderweg kom ik allerlei mensen tegen met de mooiste verhalen.

Ineens ben ik er. Op de eindbestemming. Ik ken niemand, maar voel me onmiddellijk thuis. De zon gaat onder en vogels fluiten hun slaaplied. Het is vredig en de avond is nog jong. Ik ruik vuur en hoor knisperend hout. De melodie van inwoners die tokkelen op hun gitaartjes wordt steeds luider. Ik word opgemerkt door een van hun en mij wordt een lauw biertje aangereikt, onder het zand van toen condens de weg tegen de buitenkant van het glas vond. Luid geklingel klinkt van proostende drankjes. Ik ben thuis.

een idyllisch plaatje

Niets is minder waar…

Het is tijd om wakker te worden, want helaas is bovenstaand niet helemaal op waarheid berust, mocht je je dit nog afvragen. De titel van dit blog is dus niet sarcastisch. En wel om het volgende:

Terminals – Laat ik voorop stellen dat elke terminal anders is. Het ligt aan de route die je neemt (krijgt) en op welk tijdstip van de dag je ergens aankomt en moet wachten. Maar wij hadden het ‘geluk’ dat we in Cleveland, Ohio een overstap hadden. Dit bleek een terminal met daklozen en zwervers. We hadden een enorm onveilig gevoel. Het is natuurlijk zo dat mensen niet voor niets met een Greyhound-bus reizen (budget, situatie). Daar komt nog bij: we waren hier ’s nachts. We kwamen rond 2:30 uur aan en zouden 2.5 uur moeten wachten op de volgende bus die ons naar de volgende overstap zou brengen. We ontmoetten een vrouw die aangaf hier ab-so-luut niet ’s nachts alleen te willen lopen en dat ze geen hulp/begrip van de terminalmedewerkers kreeg toen jaren geleden de terminal ’s nachts nog dicht was en je dus buiten móest wachten. Ook met een overstap of vertraging. Dat beloofde wat. We wisten toen nog niet dat er op een later moment nóg een flinke vertraging zou komen.

Benadering – We begonnen onze reis in Newark, New Jersey (30 minuten van hartje New York met de PATH-metro). 11:45 uur zou onze grote busreis via via naar Nashville dan beginnen. De bus komt aan en we willen instappen, een beetje aftastend hoe het allemaal werkt. We krijgen te horen van de buschauffeuse dat de bus vol is en we maar moeten wachten op de volgende bus. Ze heeft geen idee hoe lang dat zal gaan duren. 10 minuten later krijgen we in de terminal te horen dat deze over 6(!) uur komt en de route langer is dan de oorspronkelijke. We merken aan de medewerker dat hij het vervelend vindt en we besluiten de klantenservice te bellen. Wie weet kan dat wat voor ons betekenen, maar na verhalen van andere gestrande reizigers hebben we er een hard hoofd in. De medewerker gaf ook al aan: opnieuw bellen 24 uur ná de reis want er kan nog meer vertraging en oponthoud komen. Dat had-ie goed voorspeld. We gaan Newark zelf in en besluiten de tijd te slijten in een gezellig restaurantje.

de route is prima: zolang we maar van A naar B komen.

Route – Er is geen invloed op welke route we nemen naar de eindbestemming. Prima, we nemen aan dat we kunnen zitten – wellicht moeten overstappen – en we vanzelf, uren later, op de eindbestemming naar buiten wandelen en samen besluiten dat het de reis 150% waard was. Er is echter wel een verschil per route met de mensen die instappen. We willen absoluut niet vooroordelen, maar er is een groot verschil welke mensen richting Chicago (Noord) of Tennessee/Texas (Zuid) gaan. We maakten een enorme omweg: van Oost naar Noord, van Noord naar Zuid. Maar voor zo’n prijs blijven we heus wel realistisch: de route is prima: zolang we maar van A naar B komen.

Comfort en service – in de bus wordt wifi beloofd, maar de verbinding is erg slecht. Dat is jammer van zo’n groot bedrijf die enthousiast deze service promoot, online en bij de terminals. Dat is zuur wanneer je contact op wilt nemen met het thuisfront tijdens een reis van 36 u en jezelf iets wil vermaken of voor wil bereiden op de volgende bestemming. We hebben regelmatig onze AirBnB-host moeten laten weten dat we nóg later aan zouden komen dan verwacht. Gelukkig was hij zo aardig om te blijven wachten. We konden te allen tijde naar binnen. Sowieso werkt niet alles in de bus en vertoont het mankementen: zo vernam ik erge tocht aan het raam (superblij met m’n reisdekentje), kan de stoel niet (goed) achterover en blaast de airco enorm wat telkens opnieuw zorgt voor een klap buiten de bus door het enorme temperatuurverschil. De wc’s in de bus stinken erg (opzich logisch, maar niet fijn wanneer je in de buurt zit) en is de bus niet bepaald schoon. Wel een pluspunt: lederen bekleding op de stoelen. Dit zorgde voor een frisser idee. Dan nog de service in de terminals zelf: wordt ook wifi beloofd (opnieuw slecht en bij sommige terminals geen verbinding mogelijk). In Cleveland was een 24/7 restaurant, maar deze ging wel ’s nachts elke 2 uur zo’n 1.5 uur dicht zodat de medewerker kon ‘schoonmaken’ en overdreven lange pauzes kon houden, inclusief het roken van minstens 4 sigaretten.

Check-in bagage – na het omboeken van de busreis klopte het label op de bagage niet meer. De eindbestemming blijft uiteraard hetzelfde, maar de transfers (overstap) en de route waren anders. Een werknemer weigerde daarom eerst onze bagage in te pakken – nadat we dit al hadden gecheckt en dat het OK was volgens de servicebalie-medewerkers, reed de bus bijna weg zonder onze bagage. We moesten er persoonlijk voor zorgen dat de bagage wél meekwam in de bus. Fijn punt: hele bus in rep en roer, Jeroen (mijn vriendje) de held van de trip.

Hoe de 22-urige reis veranderde in een 36 uur durend drama

De oorspronkelijke reis ging van Newark, New Jersey, via Richmond, Virginia, om 11:45 u naar Nashville, Tennessee om te arriveren om (+ 1 dag) 9:30 u. De reis werd: 6 uur vertraging, reis omgeboekt naar: 18:05 u van Newark, via Cleveland om rond 15:15 u (+1 dag) te arriveren. In Cleveland (opnieuw volle bus en omboeking) werd het opnieuw 4.5 uur vertraging en kregen we weliswaar een tegoedbon in dat restaurant in Cleveland van – jawel – $ 7,50. Daar was ook het gedoe met bagage en na een – uitgezonderde goede transfer – in Toledo, Ohio – reden we met enkel tussenstops (geen overstap meer) vol verwachting en met enorme katers naar onze eindbestemming Nashville. Waar we minstens 2 dagen moesten bijkomen voordat we optimaal konden gaan genieten.

Ok… Wat ging dan wel goed?

Wat wél fijn was: de prijs (€135,- p.p. Van Newark, NJ naar Nashville, TN) – veel te zien onderweg – relatief veel stops om drinken/eten te kopen en waar je naar een schone wc kunt (vergeleken met de bus) – de heerlijke sarcastische humor wat de reis een beetje draaglijker maakte met gestrande medereizigers die we ontmoetten op de terminal – Jeroen en ik waren verbazingwekkend nog steeds gezellig tegen en met elkaar tijdens de gehele reis.

Zoals ik in ons eerste blog al heb aangegeven, willen we buiten alle prachtige ervaringen en ontdekkingen ook een realistische kijk op het reizen geven. Wat viel echt tegen tijdens de reis, in een bepaalde stad of waarom onze ervaring niet zo fijn was. We vinden het beiden belangrijk ook dit te delen. Reizen is een enorm voorrecht, we zijn elke dag weer gelukkig als we beseffen dat we gewoon weer ‘ergens op de wereld’ dingen meemaken, maar niet alles is leuk. Niet alles gaat perfect en soms kost iets toch veel meer tijd en/of geld dan we hadden gehoopt. En dat is niet erg, ook daarom zijn we op reis. We gaan op onze bek en leren daarvan.

Wil jij nog meer persoonlijke verhalen lezen? Heb je vragen, opmerkingen of toevoegingen? Stuur dan een mailtje naar info@reistaal of reageer onder dit blog. Vergeet ons ook zeker niet te volgen op onze ontdekkingstocht over de wereld en door het leven. Dat kan via Facebook, Instagram en Reistaal.nl. En reis, ontdek en leef met ons mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *